6 indrukwekkende dieren die onze aarde bewonen

Deze selectie belicht zes bijzondere diersoorten die onze planeet bevolken, variërend in grootte, ontdekking en herkomst.

1. De Blauwe Vinvis: Het grootste dier op aarde

De blauwe vinvis is met een lengte tot 33 meter en een gewicht tot 200 ton het grootste dier dat ooit op aarde heeft geleefd. Zijn hart is zo groot als een kleine auto en zijn tong weegt evenveel als een olifant. De oceaanreus voedt zich met krill en andere kleine organismen, die hij uit het zeewater filtert met behulp van zijn baleinen. Blauwe vinvissen migreren tussen polaire en subtropische wateren en zwemmen gemiddeld met 8 km/u. Ze komen ongeveer elke 2 minuten naar de oppervlakte om te ademen, waarbij hun ademwolk wel 9 meter hoog kan zijn. Hun langste duiktijd bedraagt 20 minuten. Ondanks hun voorkomen in alle oceanen, behoren blauwe vinvissen tot de sterk bedreigde diersoorten, voornamelijk door klimaatverandering, overbevissing en vervuiling.

2. De Engmaulfrosch: Het kleinste gewervelde dier

De in 2009 ontdekte en in Papoea-Nieuw-Guinea voorkomende Engmaulfrosch (Paedophryne Amauensis) is met een lichaamslengte van 7 mm het kleinste zelfstandig levende gewervelde dier ter wereld. Vanwege zijn geringe grootte en camouflagekleur is deze kikker moeilijk waarneembaar. Onderzoekers ontdekten hem per toeval via zijn geluidssignalen. De kikkers zijn actief in de schemering en hebben een schelle roepstem. Een bijzonderheid is dat ze niet als larve, maar volledig ontwikkeld uit het ei kruipen. Om uitdroging te voorkomen, leeft de Engmaulfrosch in het vochtige bodemloof van het tropische regenwoud.

3. Albinisme in het dierenrijk: De witte Wallaby

De witte wallaby is het resultaat van albinisme, een genetische pigmentstoornis die bij zowel dieren als mensen voorkomt. Hierbij produceren de huidcellen minder melanine, wat verantwoordelijk is voor de kleur van huid, haar en ogen. Melanine beschermt ook tegen UV-licht, waardoor albino’s sneller verbranden, een verhoogd risico op huidkanker hebben en gevoelig zijn voor licht, wat tot zichtproblemen kan leiden. De ogen van albino’s zijn vaak blauw, maar kunnen rood lijken door licht dat door de pigmentarme iris de bloedbanen bereikt. Voor dieren is albinisme gevaarlijk omdat hun opvallende vacht hen kwetsbaar maakt voor roofdieren. Albinisme kan bij elk dier voorkomen.

4. De Salazar-slang: Een nieuwe ontdekking

De in 2019 in India ontdekte geel-groene viper, Trimeresurus salazar, is vernoemd naar Salazar Slytherin, een van de oprichters van Hogwarts uit de Harry Potter-verhalen. Deze giftige groefkopadder beschikt over een warmtegevoelig groeforgaan tussen zijn ogen en neusgaten, waarmee hij prooien in het donker kan opsporen. Mannetjes van deze soort hebben een rood-oranje zijstreep op hun kop.

5. Het Noordelijke Witte Neushoorn: Bedreigd met uitsterven

Het noordelijke witte neushoorn staat op het punt van uitsterven, met nog slechts twee vrouwelijke exemplaren in leven. De laatste mannelijke neushoorn is in 2018 ingeslapen. Stropers die hoge prijzen bieden op de zwarte markt hebben de populatie sterk doen afnemen. De twee overgebleven vrouwtjes worden streng bewaakt. Er is hoop door middel van kunstmatige bevruchting. Sperma van andere mannelijke neushoorns is ingevroren. Eicellen zijn afgenomen van de overgebleven vrouwtjes, en er is een embryo gecreëerd dat hopelijk bij een zuidelijke witte neushoorn, die als draagmoeder fungeert, kan worden ingeplant. De zuidelijke witte neushoorn, met een populatie van ongeveer 20.000, is ook bedreigd, maar heeft nog enige genetische diversiteit.

6. De Takahe: Wieder opgedoken na uitsterven

De Takahe, een loopvogel uit Nieuw-Zeeland, is een voorbeeld van de “Lazarus-effect”, waarbij een soort als uitgestorven werd beschouwd en later weer werd ontdekt. De vogel, die nauw verwant is aan het purperkoet, heeft een zwart-blauw verenkleed, een rode snavel en korte, snelle poten. In 1894 werd hij als uitgestorven beschouwd, maar 54 jaar later werd hij herontdekt in het onbewoonde Fjordland. De soort, die sterk werd bedreigd door de introductie van predatoren door de kolonisatie van Nieuw-Zeeland, wordt sinds de herontdekking streng beschermd. Populaties zijn verplaatst naar nabijgelegen, roofdiervrije eilanden. De populatie wordt nu geschat op ongeveer 300 vogels, maar blijft op de rode lijst van bedreigde diersoorten staan.