27 sep. 2025
De Peperkoekman die Niet Opgegeten Wilde Worden
Met Kerstmis staat peperkoek traditiegetrouw op het menu. Maar wat als één van de peperkoekmannen weigert om te worden opgegeten?
Een ontsnapping
Een specifieke peperkoekman, genaamd Links-Boven, kwam in opstand tegen zijn lot. Hij klom moeizaam over de rand van de bakplaat en keek om zich heen. Toen hij een openstaand keukenraam zag, greep hij zijn kans om te ontsnappen.
Zijn vrijheid was echter van korte duur. Een groot, harig dier (een kat) verscheen plotseling en toonde interesse. Links-Boven, behendig in het bedenken van smoesjes, beweerde dat het eten van hem rugpijn en haaruitval zou veroorzaken. In ruil voor een lift naar buiten beloofde hij de kat te vertellen waar voedsel te vinden was dat haar mooier zou maken. Eenmaal buiten stuurde hij de ijdele kat naar de Noordpool, waar de Kerstman zou zijn.
De confrontatie met de stad
Al snel dook een piepende vogel op met vergelijkbare hongerige bedoelingen. Links-Boven herhaalde zijn truc: hem eten zou leiden tot een afvallende snavel en grijze veren. In ruil voor een lift naar de stad beloofde hij ook deze vogel een plek met ‘schoonheidsvoedsel’. In de stad aangekomen, stuurde hij de vogel, net als de kat, naar de Noordpool, zogenaamd naar de Kerstman.
Alleen in de stad, op een vuilnisbak, werd Links-Boven geconfronteerd met een knagend beest (een rat). Deze rat was sceptischer en geloofde niet in de Kerstman. Net toen de rat zich klaarmaakte om toe te slaan, verschenen de kat en de vogel opnieuw. Ze waren boos omdat ze voor de gek waren gehouden en vielen de rat aan. Plotseling verscheen de Kerstman in zijn slee, zichtbaar geïrriteerd door de chaos die Links-Boven had veroorzaakt. Hij klaagde over zijn drukke schema en zijn luie elfen, waarna hij snel verdween.
Links-Boven was gered, maar nog steeds angstig en alleen. Treurig vroeg hij zich af waarom iedereen hem alleen wilde opeten en niemand hem gewoon aardig vond om wie hij was.
Een onverwacht voorstel
Terwijl hij door de stad zwierf, kwam Links-Boven bij een saai uitziend belastingkantoor, dat hem een veilige schuilplaats leek tot na Kerstmis. Voordat hij naar binnen kon, sprak een slissende stem hem aan. Een vreemd figuur met een tuinbroek, een rugzak en opvallend lange oren vertelde hem dat hij daar zeker zou worden opgegeten. Het bleek de Paashaas te zijn, die geen peperkoek eet en juist op zoek was naar personeel.
De Paashaas bood Links-Boven een baan aan met ‘perspectief’: het schilderen en verstoppen van eieren. Hij beloofde een voltijdse, vaste aanstelling met een goed salaris, inclusief een dertiende maand. Bovendien zou Links-Boven in goed gezelschap zijn, aangezien er al andere ‘gevluchte’ lekkernijen werkten, waaronder zoutdeegmeisjes en zelfs andere peperkoekmannen en -vrouwen. De Paashaas noemde in het bijzonder een peperkoekvrouw genaamd Rechts-Onder, die bekendstond als een ‘wilde bij’ en onlangs vrijgezel was geworden.
Een nieuwe toekomst
Opgewonden en verbaasd klom Links-Boven op de rug van de Paashaas. Hij vroeg de Paashaas om niet richting het noorden te gaan, uit angst de Kerstman opnieuw tegen te komen. De Paashaas verzekerde hem dat dit geen probleem was, aangezien de Kerstman toch al niet blij met hem was, omdat hij vaak personeel ‘wegkaapte’. Hij legde uit dat de Kerstman erg gestrest was, omdat zijn elfen tegenwoordig maar halftijds werkten en vaak sliepen op het werk.
Links-Boven voelde zich schuldig over zijn eerdere bedrog richting de Kerstman. De Paashaas stelde voor om de Kerstman een vriendelijke brief te schrijven, niet om iets te vragen, maar om hem juist fijne kerstdagen te wensen. Links-Boven vond dit een geweldig idee. Eindelijk had hij geen slecht geweten meer, en hij kon niet wachten om Rechts-Onder te ontmoeten.
Samen hopten ze weg, op weg naar het Paasland.
