Produceert de sidderaal echt elektriciteit?

De sidderaal, hoewel hij eruitziet als een aal, is eigenlijk een vis. In tegenstelling tot veel andere vissen, moet de sidderaal elke 15 minuten naar de oppervlakte komen om lucht te happen.

Deze vis staat bekend om zijn vermogen om elektriciteit op te wekken. Met elektrische schokken kan hij zijn prooi verlammen, waarna hij deze kan opeten. De elektriciteit wordt ook gebruikt voor communicatie met soortgenoten en voor navigatie, aangezien de sidderaal niet erg goed kan zien. Zijn elektrische veld helpt hem om obstakels te detecteren.

Hoewel het precieze mechanisme waardoor de sidderaal zichzelf niet schokt nog niet volledig begrepen is, is het een feit dat hij de ‘koning’ is onder de ongeveer 350 soorten elektrische vissen, die over het algemeen slechts zwakke elektrische ladingen produceren.

Sidderalen komen oorspronkelijk uit Zuid-Amerika, met name de Amazone. Ze kunnen wel 2,5 meter lang en 20 kilogram zwaar worden. Ze kunnen een elektrische spanning opbouwen tot wel 860 volt, wat aanzienlijk meer is dan de spanning uit een stopcontact thuis. Na het afgeven van een schok, moet de vis zijn energie weer opladen.

Dit proces vindt plaats in drie gespecialiseerde elektrische organen die duizenden cellen bevatten, genaamd elektrocyten. Hoewel een enkele cel weinig impact heeft, kan de sidderaal ze allemaal tegelijk activeren om een krachtige stroomstoot te produceren. Hiermee verdedigt hij zich tegen roofdieren en vangt hij zijn prooi.

Bij een bezoek aan een dierentuin is het belangrijk om te onthouden dat sidderalen hun elektriciteit nodig hebben voor essentiële functies zoals eten, zwemmen en communiceren. Het is niet wenselijk om ze te provoceren om stroomstoten te produceren, omdat dit veel energie van hen vergt.